و نه هیچیک از مردم آبادی


به حباب نگران لب یک رود قسم

و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت

آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

بر تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز

تو به آیینه نه

آیینه به تو خیره شده است

تو اگر خنده کنی ، او به تو خواهد خندید

و اگر بغض کنی

آه از آیینه ی دنیا که چه ها خواهد کرد

تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید

گنجه های امروز ، پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف

بسته های فردا ، همه ای کاش ، ای کاش

ظرف امروز خالیست

ساحت سینه پذیرای چه کسی خواهد بود

غم که از راه رسید ، در این خانه بر او باز مکن

تا خدا یک رگ و گردن باقیست

تا خدا هست به غم وعده این خانه مده .